หากเปรียบเด็กทั้งหล้าคือผ้าขาว
พิสุทธิ์ราวสำลีไร้สีสัน
มีพ่อแม่แลครูถือพู่กัน
แต่งภาพฝันสรรสีสวยช่วยต่อเติม
หากเธอคือผ้าขาวพราวพิลาส
ไร้รอยขาดรอยแหว่งไม่แต่งเสริม
มาจากช่างทอที่ดีแต่เดิม
ก็คงเริ่มแต่งได้ด้วยใจรัก
แต่ผ้าขาวเหล่านี้มีรอยขาด
แม้สะอาดแต่ใครใครก็ไสผลัก
มาจากช่างทอที่ไม่ดีนัก
ภาระหนักมอบให้ครูถือพู่กัน
ตัดรอยแหว่ง..แต่งรอยหวะ..ก่อนจะวาด
ผ้าผืนขาดอาจมีหลากสีสัน
บรรจงแต่งบรรจงปะแต่ละวัน
ผ้าผืนนั้นพลันสวยด้วยมือครู
แต่ละขั้นบรรจง