แก้วประเสริฐ
พิพิธจิตลวงหลง
ฟ้ายามราตรีนี้สกาวพรั่ง
หยาดน้ำค้างพร่างพรมดูสดใส
หยดชีวิตจิตสะท้อนเฉิดไฉไล
หวนย้อนไปคิดถึงซึ่งคำลวง
สิ่งลุ่มหลงลึกลับดูสับสน
สู่วังวนพร่ำเพ้อทุกสิ่งหวง
บาศห่วงนี้ยากนักหลุดจากทรวง
สุขทุกข์ล่วงผูกมัดรัดอาวรณ์
วัฒนะอุโฆษตรึงขึงผูกมัด
พินิจจัดพัวพันนั้นลวงหลอน
ความงามแฝงอยู่ทุกขั้นตอน
สู่วิงวอนอ้อนออดเฝ้ารำพัน
โอ้สิ่งลวงโลกนี้มีมากหนอ
เฝ้าพะนอผูกมัดจัดมาฝัน
สนธิชีวิตใฝ่คำนึงซึ้งถึงกัน
วิวิธผันยากร้างหนีห่างไกล
ล้วนตกลงสู่ห้วงแลบ่วงรัก
หอมยิ่งนักงามพลิ้วปลิวสดใส
เปรียบบุบผาแรกแย้มเฉิดวิไล
ซา
หน้าส่วนตัว
982
14
0
