ทุกครั้งเมื่อฟ้าหมองฉันมองเหม่อ ก็แค่เผลออาทรเพราะอ่อนไหว สงสารฟ้าว่าหม่นเหตุผลใด แอบร้องไห้กับฟ้าน้ำตานอง บางครั้งอาจโอยสะอื้นอย่างขื่นขม เหมือนทุกข์ตรมสาหัสอกกลัดหนอง แท้มิใช่ใจนี้มีโศกครอง บังเอิญมองใบไม้ปลิดใบโปรย แค่คนที่อ่อนไหวเกินไปหน่อย น้ำตาคอยจะไหลร่ำไห้โหย เห็นฟ้าหม่นใบไม้ปวงลาร่วงโรย ก็เศร้าโดยฉับพลันทุกวันมา แต่เพราะฉันมิใช่คนใจน้อย จึงไม่ปล่อยน้ำตาไหลอย่างไร้ค่า กับเรื่องที่เธอย้ำเอ่ยคำลา แค่หยดหนึ่งของน้ำตา...อย่าหวังเจอ
1174
12
0
หน้าส่วนตัว
