น้ำ
คุณพุดพัดชา แต่งกลอนดวงตาสวรรค์และหนุ่มทิน
ดลกวีนี้ทำให้ผมคิดถึงครูตั้งแต่เด็กมาด้วยดั่ง
๑
วัยอนุบาล เล็กน่ารัก ไร้เดียงสา
ครูเห่นอนสอนอ่าน กอ ขอ กอ กา ขอ ออ ขอ ขา
ง้วงมาร้องขี้มูกโป่ง ทุกทุกที
ครูคอยท่าจัดหาข้าวปลา อาหาร
๒
ครูชั้นประถมต้อนหน้า ต้อนหลัง
เด็กเล็กยังซนเล่นทั้งวัน มิเบื่อ
คอยดูแลความอบอุ่นที่พึ่ง ใบบุญ
ทุกร้อนค้ำจุนให้ข้าว ให้ปลา
๓
ครูมัธยมสง่างาม ดุจเหมหงส์
นำความรู้ให้สิ้นถ่ายเท วิชา
ทั้งบังคับทั้งกล่อม ให้เอนติดนา
จนสุขดั่งธาราธารน้ำวิชา เนืองนอง
๔
ครูมหาลัยสุขุมวิชาวิจัย วิจารณ์
เป็นด๊อกเตอร์เอกด้านศาสตร์ สูงสุด
สอนจนศิษ
หน้าส่วนตัว
898
5
0
