ยอมจำนนเป็นคนที่ถูกลืม เพราะใจเขาไม่ปลื้มจึงว่างเปล่า สายสัมพันธ์นั้นเลือนเหลือเพียงเงา พร้อมวันคืนเงียบเหงามาแสนนาน ใจหนอใจเจ็บไหมกับคำนี้ ยื่นไมตรีกลับถูกมองข้ามผ่าน ไม่หลงเหลือเยื่อใยกับวันวาน อกสะท้านสุดเจ็บแปลบฤดี ไม่มีสิทธิ์ทวงขอความเป็นมิตร เหมือนฟ้าปิดบังกั้นมัวหมองศรี เมื่อนภาบดบังจากเมฆี ยากเกินที่เปลี่ยนฟ้าผ่องอำไพ กล่าวคำลาฝากไว้โค้งขอบฟ้า พร้อมกับหยดน้ำตาที่รินไหล ทำเป็นหมึกขีดเขียนความห่วงใย ฝั่งฝากไว้ให้เห็นบนเส้นทาง
1285
7
0
หน้าส่วนตัว
