พู่กันของหูกวาง
รู้ว่าเธอได้จากไป
กว่าจะรู้ก็สายเกินไป...เกินใจจะทนฝืน
เมื่อมันสุดทางตรงนี้...ที่เราได้ยืน
ก็คงจะไม่มีทางได้หวนคืน...กลับมา
ก็จำยอมเข้าใจในทุกสิ่ง
แต่ความรู้สึกที่เจ็บปวดยิ่ง...มันทำให้ใจอ่อนล้า
ทั้งทั้งที่วันนี้...ฉันไม่อยากมีน้ำตา
แต่แล้วมันก็ต้องไหลเอ่อมา...เมื่อเธอมาบอกลาว่าจะไป
ไม่อยากจะฟังถ้อยคำที่เธอบอกกับฉัน
เพราะว่าฉันกลัวเหลือนเกินว่ามัน...จะทนไม่ไหว
ขอทีเถอะเธอ...อย่าพึ่งเอ่ยพร่ำเพ้อ...ถึงถ้อยคำใด
เพราะฉันยังไม่ทันเตรียมใจ...ที่จะรับฟังมัน
ก็ฉัน...ยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับความปวดร้าว
เพราะฉันยังรักในเรื่องราว...ระหว่างเธอกับฉัน
จึงไม่อาจทำใจเรื่องที่เธอจะจากไป...ได้
1470
13
0
หน้าส่วนตัว
