สัปเหร่อ มิเคยกลัวความตายมาหมายพราก แม้จำจากจิตใจมิไถ่ถาม ไฟย่ำยีชีวินไร้สิ้นนาม ต้องถูกหามสี่มุมไปสุมไฟ เคยนับร้อยคอยเผาเอาเถ้าถ่าน ลอยอังคารให้เห็นเป็นวิสัย คนรวยจนล้นฟ้ายังอาลัย ร้องร่ำไห้โหยหามาทักทาย ไม่มีใครคอยช่วยยามม้วยหมอง แม้แค่มองแค่หวังก็ยังสาย จำปวดร้าวเปล่าเปลี่ยวต้องเดียวดาย ฉากสุดท้ายต่างภพก็จบกัน ถึงตัวเองนอนเฝ้าข้างเตาผี สิ้นชีวีใครฝังยังคอยหวั่น ทั่วทุกทิศทุกทางอย่าหมางกัน ยิ่งนับวันลดถอยน้อยเต็มที ๒๘/๑๑/๒๕๔๗ ๐๙:๔๙:๔๓ น. ผลิใบสู่วัยกล้า
3342
13
0
หน้าส่วนตัว
