คำรู้หน้า ไม่รู้ใจ ได้ยินบ่อย
เพียงมิค่อย มีใคร ใคร่ยึดถือ
เขาชื่นชม หน้าตา กว่าเสียงลือ
ความสัตย์ซื่อ ฉ้อฉล มิสนใจ
คนปั้นหน้า จัดเจน จึงเป็นต่อ
ที่มอซอ กระดาก ไม่อยากใกล้
แบ่งรูปโฉม ดังชั้น ขั้นบันได
สังคมไร้ สติ กึ่งวิกล
หน้างดงาม เฉิดฉาย ก็ภายนอก
ไยใช้หลอก ใช้อ้าง อย่างได้ผล
คนเชื่อสิ หนักแน่น แสนอดทน
พลาดกี่หน คงไม่ นึกไหวติง
หมาถูกตี ครั้งเดียว ขี้เยี่ยวราด
เข็ดขยาด หวาดสะดุ้ง เลิกสุงสิง
คนโดนหลอก ซ้ำซาก เห็นมากจริง
ยังทำหยิ่ง เฉไฉ ห้ามไม่ฟ