ฉันแค่คนด้นเดินเพลินโลกกว้าง ท่องหนทางทุกก้าวเมื่อยร้าวแสน ใช้ชีวิตลิขิตมาท้าดินแดน แม้แร้นแค้นมั่นคงหลงมิคลาย ไม่เคยเลี้ยวเที่ยวไปเมื่อใครเรียก แค่สำเหนียกเสียงหวานไม่นานหาย เลิกหลงเพ้อเฟ้อฟุ้งยุ่งเจียนตาย แค่สบายเป็นวันมันจำเป็น อย่าได้เพียรเปลี่ยนฉันแม้วันไหน เพื่อเธอได้ดั่งใจใฝ่อยากเห็น มิเคยเพี้ยนเปลี่ยนไปให้ลำเค็ญ คือที่เห็นทุกหนตัวตนจริง หากไม่ชอบขอบใจไปเสียเถิด ยากก่อเกิดเกื้อประโยชน์โทษทีหญิง เกิดชาติหนึ่งพึงเป็นเช่นคนจริง เกลียดอยู่หิ้งเหมือนหุ่นให้คุ้นเธอ 8 มิถุนายน 2547
482
3
0
หน้าส่วนตัว
