ยามที่เธอเอ่ยปากฝากคำรัก อยากรู้นักตาเธอจ้องมองสาวไหน ส่งสัญญาณสารลับอยู่กับใคร ฉันมิอาจมั่นใจเธอไม่ลวง ความห่างไกลขวางกั้นดูกันยาก แม้ลมปากบอกรักฟังหนักหน่วง แต่ความจริงข้างในใจอาจกลวง จำต้องถ่วงหูไว้ไม่ให้เบา ยามที่เธอพร่ำเอ่ยเผยคำซึ้ง มีความจริงสักครึ่งถึงหรือเปล่า วาจาหวานสื่อมาว่าให้เรา แล้วความรักนั้นเล่าเอาให้ใคร เธอใช้เพียงปากเปล่าเช้ายันค่ำ แค่ถ้อยคำธรรมดาฝากมาให้ ดูไม่ออกกลอกกลิ้งหรือจริงใจ พูดทำไมพร่ำเพรื่อ .. เบื่อจะฟัง .....................................