เจอเธอทีไร..ก็พยายามทักทายให้เหมือนเพื่อนธรรมดา ทั้งที่ใจตัวเองก็รู้สึกได้ว่า..เธอมีค่าเกินกว่าสิ่งใด แต่ก็ต้องพยายามเก็บซ่อนเอาไว้..เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่า เพื่อนคนนี้คิดกับเธอเกินเพื่อนธรรมดา..กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไป จึงได้แต่เก็บความรู้สึกที่มีไว้เงียบๆ..คนเดียว ถึงใจจะห่อเหี่ยว..ก็ต้องแกล้งทำให้เริงร่า เธอจะได้ไม่สงสัย..ในพฤติกรรมของฉันที่ผ่านมา ว่าทำไมทุกเวลาที่เธอเหนื่อยล้า..ฉันต้องมาอยู่ข้างเธอ..(ก่อนใครๆ)