เรื่องอะไรเย้ยหยันฉันว่าแก่
แล้วตัวเธอล่ะแน่สักแค่ไหน
แค่เกิดก่อนอยู่นานกาลตามวัย
แล้วเหตุใดค่อนฉันว่าอยู่ทน
ว่าฉันแก่...ยอมรับ...ว่าฉันแก่
อายุแค่ตัวเลขอย่าไปสน
ฉันจึงยลยิ้มให้ใครทุกคน
ด้วยกมลเบิกบานสำราญใจ
ถึงฉันแก่...ก็แก่...อย่างมีหลัก
มีความรักเปี่ยมท้นล้นรู้ไหม?
รักท้องฟ้า...ป่าเขา...ลำเนาไพร
ความรักปันบางใครที่ใจมี
ทุกฝีเท้าก้าวย่างอย่างคนแก่
ที่มีแต่มั่นคงตรงวิถี
พร้อมเดินก้าว...ในสนาม...ของความดี
สมกับที่ก่อเกิดกำเนิดกาย