แก้วประเสริฐ
*** รอรักเรือนร้าง ***
แลสายฝนเสียงฟ้าคำรามก้อง
แวบวับร้องเวหนลมบนหา
พายุหมุนเร่งเร้าเคล้าเมฆา
สู่พฤกษาลู่ไหวใฝ่ลิดรอน
หลังคาจากหลุดลิ่วปลิวลอยห่าง
สิ่งของวางพลิกคว่ำซ้ำผ้าผ่อน
พลิ้วระลิ่วตามลมขมขื่นตอน
บันทึกว่อนเก็บไว้หลังได้ชม
ดูสะพรั่งกระจายคล้ายสายฝน
สุดอลวนเสียดายให้ขื่นขม
หลายปีเฝ้าเก็บไว้ได้ภิรมย์
บัดนี้ล่มสิ้นมลายสุดสายตา
ตัวแทนเพียงสิ่งเก่ายังเฝ้ารัก
เจ้าของจักนำมาโชว์เสน่หา
บัดนี้หายไกลลับไม่กลับมา
รอเวลาความหลังครั้งผูกพัน
ดูสิ่งสภาพเรือนร้างที่สร้างไว้
สาวนาได้ร่วมสรรค์วันสิ่งฝัน
ครั้นฝนจางห่างหายทำลายมัน
แม้นกระนั
หน้าส่วนตัว
1669
20
0
