ฤทธิ์ ศรีดวง
ชะเง้อเหม่อมองทาง..ช่างว่างเปล่า
เงียบเหงา..เนิ่นนาน..เหมือนวานนี้
เหมือนทุกเดือนทุกสัปดาห์ทุกนาที
และเหมือนกับทุกปีที่ผ่านไป
มองข้าวตายยืนต้นเมื่อฝนแล้ง
แม่หมดแรงปักดำทำไม่ไหว
แค่หาบคานคอนกระจาดแทบขาดใจ
ทิ้งคราดไถผุพังลงฝังดิน
ผ้าเหลืองในพานวางอยู่ข้างเสา
ก็เริ่มเก่าซีดสีทีละชิ้น
เมื่อลูกเห็นความจนเป็นมลทิน
จึงโบยบินข้ามฟากไปจากนา
ลืมวันเก่าเช้าสางน้ำค้างหมาด
เคยใส่บาตรในวันเข้าพรรษา
ถวายไตรจีวรก่อนสํญญา
จะกลับมาบวชให้แม่ได้ยล
แม่สะอื้นตื้นตันต้องกลั้นไห้
ปีผ่านไป..เชื่องช้าหลายหน้าฝน
ความหวังวังเวงวืดดับมืดมน
กลั่นตัวหล่นไหลนองเต็มสองปราง
แม่ไม่หมายชายจีวรแม้ก่อ
3209
6
0
หน้าส่วนตัว
