zilver
แต่เก่าก่อนตอนเล็กเล็กเป็นเด็กน้อย
มีครูคอยชี้ทางเดินแนะทางฝัน
ครูก็เหมือนแม่เหมือนแสงตะวัน
ส่องให้วันของเด็กไทยให้ก้าวเดิน
เราทำผิดก็มีท่านคอยว่ากล่าว
ไม่เรียวยาวพกข้างข้างมิห่างเหิน
ไว้ลงโทษเด็กที่ดื้อไม่ก้าวเดิน
มิหมางเมินหากเรานั้นไม่ได้ดี
เราเห็นครูต้องหลบหน้าจ้าละหวั่น
กลัวครูนั้นมาพานพบต้องหลีกหนี
ให้พนจากรัศมีของครูทุกที
เพราะกลัวไม้เรียวนี้มาตีเรา
แต่เดี๋ยวนี้นับวันครูยิ่งหมด
เกียรติยศความยำเกรงช่างหน้าเศร้า
มิเคยมองถึงเกียรติของครูเรา
เด็กโง่เขลาเบาปัญญาก็ว่าครู
ไม่มีไม้เรียวคอยบังคับ
ไม่มีใครคอยมาจับให้ความรู้
เด็กไม่เชื่อเด็กไม่ฟังก็ว่าครู
ต่อให้สู้แค่ไหน
1626
3
0
หน้าส่วนตัว
