กุ้งหนามแดง
เช้าวันหนึ่งพระราชามีประสงค์
เสด็จลงจากปราสาทราชฐาน
เห็นกิ้งก่าตัวหนึ่งซึ่งหมอบคลาน
จึงถามผ่านปราชญ์น้อยถ้อยพาที (๒๗๓)
เจ้ากิ้งก่าทำอะไรของมันน่ะ
ขอเดชะเท่าที่ดูรู้วิถี
มันก็คงถวายตัวกลัวบารมี
พระทรงศรีขบขันมันช่างทำ (๒๗๔)
นึกประทานรางวัลให้มันบ้าง
มโหสถบอกทางมิวางขำ
ควรจะให้อาหารทานประจำ
เนื้อพอคำวันละบาทอย่าขาดตอน (๒๗๕)
มอบหน้าที่คนสวนควรซื้อเนื้อ
เป็นบุญเหลือของกิ้งก่าเกาะคาขอน
ในวันพระเนื้องดขายไม่ริดรอน
เงินเจาะรูไว้ก่อนคล้องคอมัน (๒๗๖)
เจ้ากิ้งก่าผยองได้ครองทรัพย์
ความอ่อนน้อมหายวับจับซุ้มมั่น
คอยชูคออวดอ้างกร่างไปวัน
คนสวนนั้นหมั่นไส้ทำใจทน (๒๗๗)
เป็นสัตว
3139
4
0
หน้าส่วนตัว
