วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
เพียงใจหวังยังห่วงใช่หวงหึง
เพราะดวงจิตคิดถึงจึงบ่นหา
ด้วยห่างแขนแสนไกลจากสายตา
จึงหวังว่าคนไกลจะได้ยิน
ฉันเพียรพร่ำคำพ่นถ้อยบ่นเพ้อ
หวังว่าเธอจะหายการใจหิน
ถึงจะอยู่จุดใดในแผ่นดิน
รักจะโบกโบยบินไปเบาเบา
ฉันกินอยู่เช้าค่ำกับคำบ่น
สู้อดทนใจคนคอยแสนหงอยเหงา
ทั้งที่รู้เกินร่ำคำว่าเรา
เธอกอดเขาหารใจได้ลงตัว
ฉันเห็นข้าวเห็นของในห้อง คิด
ถึงชีวิตรักใต้ไฟสลัว
ใจถูกรื้อดื้อรั้นสั่นระรัว
ไม่เกรงกลัวจะไขว่คว้าเธอมาครอง
ฉันร้องไห้ครวญคร่ำหยุดคำบ่น
แสนสับสนซึมเศร้ากับข้าวของ
ทิ้งร่างร่วงรานร้อนลงนอนกอง
สายตามองพัดลมบนเพดาน
จะร้อยเรียงเสียงบ่นเช้าจนค่ำ
ความเจ็บช้ำปวดปร่ารอยปร
1239
10
0
หน้าส่วนตัว
