ในมนตราธาราน้ำผึ้ง ตราตรึงในดวงจิตชีวิตหวัง แม้นดายเดียวเหน็บหนาวลำพัง รมณีย์ฝันมิมลายสลายลา คืนหนึ่งเดือนดับดาวเด่น แลเห็นทางช้างเผือกเต็มฟ้า งามเกินกว่าหาคำพรรณนา ซึ้งค่าว่าเราแค่ธุลีดิน ในเวิ้งดาวพราวพรายพริบพร่าง กระจ่างสว่างไสวมิรู้สิ้น คิดถึงสัจจธรรมระร่ำริน จากดินน้ำลมไฟอนันตกาล จักตราจำไว้ในดวงจิต ตราบลมหายใจชีวิตพรากผ่าน นิรันดร์ธรรมล้ำค่าลาราน ดั่งบัวบานเหนือโลกย์สิ้นโศกรอย...!
2306
2
0
หน้าส่วนตัว
