ชมพูภูคา J.
๏หนาวลมห่มผ้า คือสิหายหนาวน้อ
หนาวฟ้าก่อไฟผิง อิงเนื้อหน้า
ข้าหนีหนาวลมแล้งลำเค็ญลา
ดั้นด้นมาทอดร่างรับหนาวเมือง๚
๏เสื่อหมอน บ่มีดอก เทวดาเอ๋ย
ร่อนรำเพย เป็นนก ขมิ้นเหลือง
เหลืองซีดเซียว แรงทรุด แสนขัดเคือง
หลายเรื่องรุมเร้า เผาใจร้อนรน๚
๏ไร่นา สาโท โอ้,แล้งเหลือหลาย
ซ้ำเจ้านาย ไล่ที่ เจ้าหนี้มาขน
เหลือกอบมือ ก็ปลิว เป็นแกลบปน
อับจนแท้ เด้อ จึงจรจากมา๚
๏ลูกหลานเล่า หนีหาย เมื่อนานแล้ว
ไร้วี่แวว ข่าวคราว จะค้นหา
เที่ยวตะลอน ขอทาน คนเมตตา
ตามประสา คนทุกข์ พเนจร๚
๏ค่ำมืด จึงล้มตัว นอนที่นี่
คืนพรุ่งนี้ ย้ายหนี คนหมิ่นหมอน
คืนต่อไป แล้วแต่พอ ซุกตัว
1800
10
0
หน้าส่วนตัว
