อัลมิตรา
...เหมือนน้ำเปี่ยมขอบขันใบน้อย
...เพียงใบไผ่ลอยแผ่วลงสัมผัส ก็ล้นไหล
...ปัจจุบันแปลกใจ
เพียงอดีตอันแสนจะพร่าเลือนวูบไหว
น้ำตาก็หยาดลงหยดได้ ทุกความทรงจำ
...หลั่งน้ำตา อา...สัจธรรมธรรมดา
เคยเผชิญหน้า? ใช่!
เอิบอิ่มยิ้มเย็นเป็นเยื้อใย พลิ้วไหวรอยยิ้ม, ที่ริมทางจากน้ำตาคล้ำดำ
จำได้ ...ผ่านมาผ่านไปคือใครบ้าง ซื่อใสสร้อยเศร้าเบาบาง
เคลื่อนไหวในร่างเราบ้างแล้ว
...สังวร
ถอยออกมาจากผู้คน ทอดหัวใจหมองหม่นในความมืด
คืนไร้จันทร์ มิได้หวังจะมีเพื่อน
แค่กระหายถ้อยกวีสักบท แทนทดความร้าวรานในใจ
แค่เพียงสายลมลูบไล้ เป่ารดน้ำตาเนินแก้มให้แห้งจาง
...กิ่งไม้ไร้ใบ เหยียดยาวร
2076
27
0
หน้าส่วนตัว
