มารแมงมุม
บนถนนสายเปลี่ยวเดียวดายนัก
คนไร้รักไร้ราก
จะฝากฝัน
ชายแก่แก่หญิงชรา..ยังฝ่าฟัน
หัวใจหวั่นเหมือนคืนแรม
แกมกังวล
เกียรติยศแต่เมื่อวานไม่ขานรับ
ไม่สดับรับรู้อยู่ทุกหน
มีบทเพลงแห่งนิยามความมืดมน
ความเป็นคนค่าน้อยด้อยราคา
ช่วงสุดท้ายแห่งชีวีที่ยังเหลือ
เหมือนเศษเนื้อข้างตลาดปราศจากค่า
มีเพียงโลกเย็นเฉียบเงียบทุกครา
ให้บ่นบ้าไปเพียงวันฝันไม่มี
พวกเขาเป็นคนแรมทางข้างถนน
ต้องทุกข์ทนกายใจไม่อาจหนี
เมื่อวานวานอาจงดงามตามที่มี
แต่วันนี้เขาคือซากกากสังคม
ให้ฟ้าเป็นหลังคามาโอบอ้อม
เดือนดาวล้อมปรารถนาต่างผ้าห่ม
รินน้ำจิตเป็นน้ำใจให้กันลม
เจ้าจงข่มใจอีกวัน..นะ..ขวัญเอย
1339
3
0
หน้าส่วนตัว
