สุนทรวิทย์
ส่งหัวใจ คะค้อย ลอยละล่อง
จากห้วงของ อารมณ์ อันซมเศร้า
ฝากดวงดาว พราวฟ้า คราพริ้มเพรา
สู่นงเยาว์ นางหนึ่ง ซึ่งเคยเคียง
ส่งสายใย ใจแหลก ผ่านแมกไม้
นำความนัย ถ่ายทอด สอดน้ำเสียง
ฝากสายธาร สานคำ กล่อมจำเรียง
แทนสำเนียง จากใจ ไปถึงเธอ
ส่งความรัก ภักดี ชั่วชีวิต
ฝากอาทิตย์ จันทรา มาเสนอ
สะกิดเตือน ว่าคน เคยปรนเปรอ
เฝ้าเจ็บช้ำ พร่ำเพ้อ ชะเง้อคอย
ผ่านเดือนปี กี่รอบ ทนบอบช้ำ
ไร้น้ำคำ ระลอง สนองถ้อย
รักสลาย คลายเคลื่อน ฝันเลื่อนลอย
นั่งฟื้นฝอย หงอยเปลี่ยว อยู่เดียวดาย
กอดความหลัง ฝังจิต สนิทแน่น
ใ
1231
0
0
หน้าส่วนตัว
