เพรง.พเยีย
๏ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
หวั่นหวาดรุกรัวไปทั่วร่าง
ภาพเห็นตรงหน้าค่อยพร่าจาง
โลกคว้างคล้ายดับลงฉับพลัน
๏ เย็นเยียบกรีดขั้วถึงหัวใจ
ไม่ใช่...ที่เห็นไม่ใช่ฝัน !
สำนึกคอยบีบจนตีบตัน
อั้ดอั้นแทบล้มลงทั้งยืน
๏ ราวระดมด้วยคมดาบ
ปวดปลาบเมื่อเห็น..เขาเป็นอื่น
ศรัทธา-ความหวัง..มันพังคลืน
ขมขื่นแค่ไหนที่ใจนี้
๏ เหมือนฉันถูกผลักลงสู่เหว
แหลกเหลวด้วยน้ำมือเธอขยี้
ใจฉันแหลกสิ้นไร้ชิ้นดี
นาทีนี้เหมือนตายทั้งเป็น
๏ นี่ฉันทำผิดอะไรเล่า
ให้เขาลวงหลอกหยามเล่น
หรือฉันต้องสาปในบาปเวร
ตามเข่นจองฆ่าจนสาใจ
๏ ภาพเห็นตรงหน้าค่อยพร่าสั่น
สุดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล
เขาทำกับฉันได้
1355
5
0
หน้าส่วนตัว
