ฉันมิใช่บุษบานารีนาถ
งามผุดผาดดั่งจินตะหรามารศรี
หรือละเวงวัลลายอดนารี
น้องบัวคลี่บ้านป่าผู้อาภัพ
ฉันมิใช่พิมพิลาไลยผู้ใจอ่อน
แพ้ออดอ้อนคมคำดั่งลำหับ
ใช่นวลนางเมรีมีความลับ
และตกอับดั่งสีดาจากสามี
เป็นผู้หญิงธรรมดาไม่ก๋ากั่น
แจ้วจำนรรจ์ปันน้ำใจให้ล้นปรี่
มากอารมณ์ชมชอบชังทั้งเลวดี
ก็แค่นี้นี่ตัวฉันนั่นความจริง.