จิตรำพัน
มนุษย์หนอ พอเกิด เชิดหัวโขน
ตั้งกระโจน ลงจัด วัตตสาร
นำหน้าที่ ใส่หัว ติดตัวนาน
มีละลาน หน้าโขน โยนใส่ตัว
เมื่อกำเนิด แรกเกิด จุติไซร้
เจ้าถือไว้ โขนหนึ่ง พึงไตร่หัว
หน้าที่ลูก พันผูก มิหมองมัว
ฟ้าหยอกยั่ว ส่งแผก แตกต่างกัน
ตามติดด้วย หลากหน้า บนโขนน้อย
เหล่าญาติคอย ร้อยรื่น ยื่นใช่ฝัน
จำได้บ้าง ลืมบ้าง สารพัน
หน้าหลานนั้น โขนครอบ มอบแด่เรา
ครั้นเติบใหญ่ ให้เจ้า เข้าศึกษา
เริ่มมีหน้า สวมเพิ่ม เติมห่อนเขลา
โขนนักเรียน หน้าที่ พากเพียรเอา
เต็มภูมิเจ้า ไขว่คว้า พื้นฐานตน
กาลเคลื่อนผ่าน เนื้อเนียน เรียนครบจบ
ก็ต้องรบ จับโขน เพิ่มอีกหน
บ้างลูกน้อง
1905
1
0
หน้าส่วนตัว
