เขาเรียกฉัน ว่าแม่ มาแต่น้อย มักสำออย ร้องหา เวลาหิว ชอบวิ่งเล่น หยอกเย้า ผมเผ้าปลิว เอวคอดกิ่ว ตาใส ไร้มารยา ฉันรักเขา เท่าดวงใจ เลือดในอก เฝ้ากอดกก ปกปัก อารักขา ถึงเป็นบุตร-บุญธรรม เด็กกำพร้า ก็นำพา ชุบเลี้ยง เยี่ยงลูกตัว ยี่สิบปี ที่ฉัน หมั่นฟูมฟัก ถนอมรัก เกื้อกูล แทบทูนหัว บัดนี้เขา สุขศรี มีครอบครัว ย้ายตามผัว จากไป ไม่หวนคืน เขาทิ้งฉัน ยามแก่ สิ้นแยแส ปล่อยให้แม่ เจ่าจุก ทุกข์ขมขื่น ต้องงันงก ตกระกำ สุดกล้ำกลืน ช่างหยิบยื่น ได้ลงคอ หนอน้ำใจ วันนี้ถึ
2549
2
0
หน้าส่วนตัว
