ชีวิตเปลี่ยนเวียนไปหาใดกลับ วันคืนลับผ่านไปอาลัยหวน จมอยู่ในความคิดดังติดตรวน บ่วงกำสรวลผูกพันกับวันตรอม เจ็บไม่จำควรคำสมน้ำหน้า ใช้น้ำตาเลี้ยงกายจนผ่ายผอม ทรมานพลุ่งพล่านผสานกรอม ยังไม่พร้อมรับรู้ผู้ปราชัย ผิดตรงไหนคิดย้ำกระหน่ำดาบ ยื้อยุดภาพวันเก่าซ้ำร้าวใส่ เหตุและผลใดเล่าไม่เข้าใจ หรือฝันใฝ่รอเงาเขากลับมา จึงซึมเซาหมองไหม้ในเงามืด มิจืดชืดความช้ำซ้ำโบกหนา อีกเมื่อไรพ้นเทวษเหตุมายา ปรารถนาหยิบยืมความลืมเลือน..
939
7
0
หน้าส่วนตัว
