เมื่อใดที่สายลมต้องผิวกาย ...ให้รู้ว่าคือลมหายใจของฉัน เมื่อใดที่ดาวส่องแสงแข่งกับจันทร์ ให้รู้ว่านั่นคือดวงตาฉันที่อาทร คิดถึงกัน...บ้างนะคนดี คิดทุกที...ยามที่เหนื่อยอ่อน ฉันจะเป็นหมอนอุ่นหนุนยามนอน... บอกว่ารักทุกคืนก่อนเธอตื่นขึ้นมา เหนื่อยเหลือเกิน.... กับทางเดินซึ่งไร้จุดหมาย หมดแรงจะก้าวไป ท้อกับความว่างเปล่าที่ได้มา ทำดีเท่าไหร่ ไม่มีใครเห็นคุณค่า ไร้คนซับน้ำตา ที่อ่อนล้าในหัวใจ
945
2
0
หน้าส่วนตัว
