หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ฉันคอยนั่งนับวันเวลาที่ต้องอยู่โดดเดี่ยว เจ็ดพันสามร้อยแปดสิบห้าชั่วโมงแล้วเชียว ที่ฉันห่อเหี่ยวอยู่ในใจ ตั้งแต่เธอบอกลาฉัน เธอทำให้เรื่องราวแห่งคืนวันไร้ความหมาย ฉันคงต้องหาแอลกอฮอล์มาล้างแผลใจ อาจเจ็บปวดอยู่ข้างใน...แต่คงเป็นปกติได้ในสักวัน
1007
14
0
หน้าส่วนตัว
