ราม ลิขิต
สูงนั้นสรรค์หนาวสาวไหน
ขุนเขาใครใคร่ไขขาน
ดิ้นรนดลร้อนดอนราน
ไต่ร่านต้านรกตกลง
มุ่งหน้ามาในไม่แน่
ร่อแร่ลุกไล่ไหลหลง
ปุ่มป่ำปล้ำไปไป่ปลง
มั่นคงม่งขั้นหมั่นคลาน
คำเว้าเขาว่าค่าว่อน
กระชอนกลายฉับกลับฉาน
ได้แท่นแดนไท้ใดทาน
พิมานผ่านมาพ่าห์เมือง
เหนือคนนนท์ครองนองคราบ
ใต้ราบตอดหล้าตาเหลือง
เหนือใครในคิดนิดเคือง
อาจเขื่องเอื้องเคี้ยวเอี้ยวคม
เป็นหนึ่งปึ่งนรป้อนนั่ง
อิ่มพลั่งอังก์พรอ่อนผม
ขึ้นฉิวคิ้วชอนค่อนชม
เหยียบจมยมจู่ยู่ใจ
จึงใครใจคิดจิตครุ่น
มานมุ่นหม่นหมองมองไหม
หมายเพียงเมียงเพื่อเมือไพ
ตีไรไต๋ร่ำตำลึง
ปิดตาป่าตั้
878
2
0
หน้าส่วนตัว
