จงพอใจ ในสิ่งที่ ตนมีอยู่ แม้เฟื่องฟู สารพัด หรือขัดสน หากสามารถ สลัด ตัดกังวล พากมล พ้นทุกข์ ย่อมสุขใจ ใครโอ้อวด คุยเขื่อง ช่างเรื่องเขา ขอแต่เรา ตั้งสติ มิหวั่นไหว ไม่อิจฉา ตาร้อน ค่อนแคะใคร ดำเนินไป ตามวิถี ที่เราเป็น ธรรมดา ปุถุชน บนโลกนี้ ต่างคนมี ผาสุก ปนทุกข์เข็ญ แม้นรู้จัก เพียงพอ ก็ร่มเย็น ที่ลำเค็ญ เพราะอยากได้ ปลงไม่ลง ความสำเร็จ ใดใด ใช่ยิ่งใหญ่ ตราบใจไม่ ควบคุม หยุดลุ่มหลง ต่อให้แสน มั่งคั่ง ดังจำนง แรงโลภคง ปรากฏ ยากลดรา ลองปล่อยวาง อารมณ์
1759
2
0
หน้าส่วนตัว
