มือ ไหม้พาย
เธอคือดอกไม้
แย้มกลีบผลิใบในวัยหวาน
แต่แผ่นดินมืดหม่นอนธการ
เธอจึงต้องผลิบานเพื่อสังคม.
ดอกไม้ดอกนี้
เติบโตตามวิถีที่เหมาะสม
ด้วยน้ำเลี้ยงอุดมการณ์อันอุดม
ด้วยแดดลมแห่งประชาธิปไตย.
สองมืออันบอบบาง
กรำถางทางธรรม์อันยิ่งใหญ่
ปลดแอกป่าเถื่อนเพื่อเป็นไท
สร้างหวังครั้งใหม่ให้แผ่นดิน.
มือเปล่าจะสู้กระสุนปืน
จะหยัดยืนเด่นท้าภูผาหิน
เมื่อหมู่เมฆหมอกหม่นทมิฬ
จึงกู่ร้องให้โลกยินเสียงประชา.
เธอปลุกทุกเพื่อนพ้อง
เพื่อร่ำร้องเสียงเพลงแห่งคนกล้า
อาจมีแผล รอยเลือดและน้ำตา
ก็จะแลกชีวาเพื่อประชาชน.
เพื่อสันติภาพและเสรี
วันนี้ยังก้าวย่างกลางสายฝน
มือยังกำเหงื่อชื้นยังฝืนทน
กลั่น
1811
3
0
หน้าส่วนตัว
