รุ้งสวรรค์
รู้ไหม..คำที่เธอเอื้อนเอ่ย
มันเริ่มทำร้ายใจฉันมากขึ้นเรื่อย-เรื่อย
มันเหมือน..เธอเริ่มทำเฉยชากับฉัน...
เธอคงยังไม่เข้าใจความรู้สึกของกันและกัน
ฉันรู้...วันนี้ฉันยังไม่อาจก้าวข้าม
ข้ามกาลเวลาและระยะทางที่แสนห่าง..
เหมือนปล่อยให้เธออยู่บนความอ้างว้าง
แต่ฉันไม่ได้ปล่อยวางหัวใจเลย..
เธออาจไม่รู้..อาจถามตัวเองอยู่ในใจ
ีำีคำไหน..หรือที่เธอได้เอื้อนเอ่ย..
ตรงไหนหรือที่เธอดู..เริ่มเฉยชา
เธอเองยังคงไม่รู้จนกว่าฉันจะเฉลย..
เธอเอง..เคยเชื่อใจฉันไหม
เชื่อว่า..ความห่างไกลไม่ใช่อุปสรรค..
เชื่อว่าระยะทาง..ที่ห่างกันมาก
ไม่อาจกลั้นใจฉัน..ให้ไปหาเธอ
ฉันเองเชื่อใจเธอเสมอมา..
แต่วันนี้ดู
1264
3
0
หน้าส่วนตัว
