ตาเว็นยามเช้าแดงใหญ่ ค่อยพ้นขอบโลกขึ้นมาเห็นไหม กลมโต โอโฮ้ ส่งแรงต่อใจ เห็นแล้วคิดไกล เหมือนให้เรี่ยวแรงแข็งขัน ตาเว็นยามเที่ยงเปรี้ยงร้อน แดดกล้าพยับแดดซ้อน จะเดินนั่งนอนหุนหัน ตาเว็นเย็นโตคืนดิน ก่อรูปอารมณ์ถวิล ถึงวันเวลาผ่านผัน ตาเอ๋ยตาเว็น เจ้าก็เดินทางอย่างนั้น แต่ทำไมเล่าตาฉัน จึงบอกตาใจครุ่นครวญ