กันนาเทวี
ชีวิตนี้ทุกข์จังตั้งแต่เกิด
ลืมตาเปิดร้องไห้จ้าละหวั่น
กลัวผจญเหตุการณ์สารพัน
แต่ละวันทุกข์ถมจมน้ำตา
จะกินนอนนั่งเดินเหาะเหินฟ้า
อนิจจาทุกข์ไม่จางจากเลยหนา
ทุกข์เป็นเงาเคียงคู่อยู่เรื่อยมา
สุขชั่วครั้งชั่วคราก็ลาไป
พื้นฐานแท้คือทุกข์มิสร่างสิ้น
ต้องทนดิ้นต่อสู้ทั้งหวั่นไหว
เมื่อยังมีลมปราณอยู่ข้างใน
ฝึกตนให้แกร่งกล้าท้าฝ่าฟัน
อยากไต่ถามตามหาความสุขแท้
อยู่ไหนแน่กันหนอขอเพียงฝัน
ต่างไขว่คว้าอยากได้มากำนัล
ให้ตัวฉันสุขเลิศประเสริฐมี
สุขอยู่ที่ใต้ร่มไม้ใบบัง
เวลานั่งพิงพักจักสุขี
ลมโชยพัดเย็นใจคล้ายฉิมพลี
ใยคนนี้ตัดโค่นจนร้อนแรง
สุขอยู่ที่ใจดีมีเมตตา
ยิ้มเริงร่าให้ก
1978
21
0
หน้าส่วนตัว
