อาจคือกำหนดกฎจากฟ้า ชะตาความรักถูกหักหาญ หัวใจโบยบินเจียนสิ้นปราณ ข้ามผ่านห้วงเหวที่เลวร้าย พบเพื่อพลัดพรากยากขัดขืน สะอื้นอกตรมข่มไม่หาย แม้ร่ำร้องเรียกตะเกียกตะกาย ก็คล้ายลมพัดไม่ชัดความ ต่างคนต่างไปแม้ใยรัก ยังเหนียวแน่นหนักเกินหักห้าม เวลาหมดลงตรงฟ้าคราม ขวากหนามแยกใจเราไกลลับ อยากลืมยิ่งจำเหมือนกรรมแกล้ง อับแสงตะวันมาพลันดับ ทับถมทรมาคณานับ ไยทุกข์จับแต่เรา..ไม่เข้าใจ เมื่อไม่อาจหวนทวนอดีต เส้นขีดตัดขาดเลือดสาดไหล จำน้อมยอมรับกับความนัย คนของใจคือเงาความเศร้าซึม
1542
11
0
หน้าส่วนตัว
