ขลุ่ยหลิบ
ณ ถิ่นโพ้นจรดทะเลเหมันต์เศร้า
ฟ้าสีเทาซีดจางอย่างหม่นหม่น
เหมือนความรักเราต้องหมองกมล
ฉันเริ่มต้นร้องไห้ในวันนี้
ในวันนี้วันที่ไม่มีรัก
เพื่อพิทักษ์หัวใจใครที่นี่
โลกเหมือนกับด้อยค่าเพียงราตรี
หวังเคยมีเหลือเพียงช้ำในคำนึง
แม้ปีกรักชื้นฉ่ำน้ำตาปริ่ม
ยังเอื้อยิ้มทักให้ใครคนหนึ่ง
เป็นคนที่คุ้นหน้าตาซึ้งซึ้ง
แอบคิดถึงทั้งเขาไม่มีไมตรี
ถึงบาดแผลความรักจักสาหัส
เพราะเธอตัดพันธะแล้วผละหนี
ยังแอบคิดห่วงบ้างในบางที
ทั้งทั้งที่เจ็บช้ำน้ำตาคลอ
ความร้าวรอน.........
คืออนุสรณ์ความรักฝากไว้หนอ
ทั้งขมขื่นปวดร้าวเศร้าสุดท้อ
ฉันไม่ขอทนอยู่อย่างผู้แพ้
หน้าส่วนตัว
1111
9
0
