ปราณรวี
สายไปแล้วกับคำว่าขอโทษ
อย่ามาโอดครวญคร่ำพร่ำคำหวาน
คราฉันเจ็บปวดช้ำย้ำมานาน
เธอสงสารหรือไม่ใคร่บอกที
ระเริงรื่นชื่นใจกับใครอื่น
ปล่อยฉันยืนเดียวดายไร้ศักดิ์ศรี
จะปลิ้นปล้อนหลอนใหม่ทำไมมี
รู้ตัวดีเธอกลิ้งกลอกหลอกเช้าเย็น
แค่คำว่า เสียใจ ไม่พอแล้ว
ด้วยหมดแววอภัยในทุกข์เข็ญ
เพราะฉันรู้ความจริงสิ่งที่เป็น
เธอซ่อนเร้นความนัยไว้มากมาย
จะหลอกให้ตายใจในที่สุด
เพราะเร่งรุดอยากพะนอรอเป้าหมาย
ให้ฉันหยุดกวนใจไปวุ่นวาย
พูดง่ายง่ายไม่มีทางอย่าหวังกัน
คิดไปเถอะว่าฉันนั้นจะนิ่ง
บอกความจริง..ไม่เลิกราจนอาสัญ
จากกันไปหายห่างร้างนิรันดร์
อย่าเห็นกันนั่นแหละเลิก..หยุดเบิกควา
2044
38
0
หน้าส่วนตัว
