ตั ว เ ล็ ก
คงเหลือไว้แค่เสียงบทกวี
ที่จะกล่อมราตรีให้หลับใหล
วันพรุ่งนี้ไกลเกินจะเดินไป
ด้วยว่าใจของเราไม่เข้ากัน
คว้างอารมณ์หล่นร่วงดวงผลึก
ทั้งซึมลึกริดรอนทุกตอนฝัน
ไม่มีหรอก...แม่น้ำนิจนิรันดร์
ไม่มีหรอก...แสงจันทร์กระจ่างใจ
ฉันอยู่กับปัจจุบันทุกขณะ
เลยวาระการแจกแจงแถลงไข
เพียงคำนิดคิดนำนั่นซ้ำใคร
ช่างประไรก็แค่ฝันมันไม่จริง
ไม่มีหรอก...ตัวตนคนอย่างฉัน
ไม่มีหรอก...ชายฉกรรจ์ที่ถูกสิง
ก็เห็นแค่ไม้ขอนใช่หมอนอิง
ก็เห็นแค่ความนิ่งในแววตา
โลกหมุนคว้างกลางขมับฉันกลับหัว
คำว่า"กลัว" เล็กน้อยและด้อยค่า
แม้รอยเท้าคู่เหงาจูงเรามา
คงตอบว่าผิดข้า
3079
8
0
หน้าส่วนตัว
