แค่สะพานผุพังเชื่อมฝั่งฝัน ที่เธอนั้นหยุดยืนในคืนเหงา รอจนความเหนื่อยอ่อนผ่อนทุเลา ก็ย่างเท้าจากไปไม่เหลียวแล คือเส้นทางที่เผอิญต้องเดินผ่าน จึงป่วยการคอยเธอเผลอแยแส กับรอยเท้าจางจางกลางดวงแด คงอยู่แค่เพียงวันฉันสิ้นใจ อย่างสะพานเก่าเก่าเฝ้ารอเก้อ เผื่อว่าเธอย้อนมาเวลาไหน บางทีความทรงจำอันรำไร อาจบอกให้เธอหยุดตรงจุดเดิม
2536
4
0
หน้าส่วนตัว
