ไทรเอยไทรโศก ลมโกรกโยกคลอนทั้งกิ่งก้าน ใบลู่บ้างรวนคล้ายลนลาน ขับขานรันทดหาใดเทียม หนาวเนื้อเหน็บในหทัยแท้ คงแต่คำนึงถึงเจ้าเรียม เห็นไทรไหวเอนโอ้อกเจียม แต่เปี่ยมใจภักดิ์สิเนหา ลมพลิ้วเพรียกแผ่วอีกแล้วหนอ ใคร่ขอพักพิงอิงพฤกษา ฝากเอยพระพายจงพัดพา แจ้งตรมอุราเกินข่มแล้ว ฤๅน้องนวลงามทรามวัยเจ้า คงเคล้าคลอเคียงคู่ขวัญแก้ว ลืมเลือนคนไกลไร้วี่แวว ไม่แคล้วดับดิ้นสิ้นใจเอย
1829
6
0
หน้าส่วนตัว
