บพิตร
ในโลกนี้ที่ทุกคนล้วนแปลกหน้า
เดินผ่านไปผ่านมาอยู่คลาคล่ำ
จากแดดเช้าจนสูรย์ดับลับมืดดำ
จากย่ำค่ำจวบรุ่งสางสว่างวัน
เขาเดินย่ำเส้นทางอย่างคุ้นเคย
ปากพูดพร่ำเอื้อนเอ่ยมิเคยหวั่น
หมู่แมกไม้บ้านเรือนคือเพื่อนกัน
สารพันนกหนูอยู่เคียงกาย
แมลงสาบหมาขี้เรื้อนก็เพื่อนรัก
ยามเหนื่อยหนักพบหน้าพาเหนื่อยหาย
เข้าล้อมหน้าล้อมหลังดั่งเพื่อนตาย
มิแหนงหน่ายห่างเหินเพลิดเพลินใจ
หนูซุกซ่อนนอนแอบตามซอกหลืบ
หนอนน้อยคืบคลานเล่นเป็นนิสัย
ทำตัวโก่งส่งยิ้มอิ่มละมัย
ซุกซนไปตามประสาน่าเอ็นดู
หมาจรจัดเพื่อนรักมักหนาวสั่น
ครางเสียงลั่นคันตัวทั้งหัวหู
ยามพบหน้าดีใจใช้หางชู
ส่ายไปมาให้รู้สู่ไมตรี
1338
2
0
หน้าส่วนตัว
