แก้วประเสริฐ
รอยรักรอยฝัน
หยาดสีหมึกน้ำตาลที่ผ่านเขียน
อ่านวนเวียนหมองคล้ำดุจย้ำฝัน
กระดาษเก่าผ่านกาลนับนานวัน
รอยผุนั้นบางแห่งช่างแสลงใจ
บันทึกน้อยรักษาปานยาทิพย์
ดุจกระพริบแสงสีดั่งมณีไสว
ทรงคุณค่าบรรเจิดล้ำเลิศฤทัย
รักษาไว้ปานหนึ่งหวานซึ้งเรา
แม้นเจ้าของจากไปสิ้นไกลแล้ว
สิ่งเพริศแพร้วยังคงดำรงเฉลา
ค่าอักษรสลักดวงล้วนห้วงดาว
สิ่งปวดร้าวหายคืนระรื่นทรวง
เธอจากไปไม่มีวันหวนฟื้น
แต่เธอตื่นแก่ฉันในฝันสรวง
นึกถึงรักมอบให้แทนใจดวง
แสงจันทร์ล่วงจากฟ้าสิ้นราตรี
ระยิบเทียนแสงน้อยระห้อยหา
หยาดน้ำตาดุจเทียนรินเวียนฉวี
ถือกระดาษจูบลงหมายตรงวลี
ที่เปลี่ยนสีหมองค
หน้าส่วนตัว
1614
23
0
