เรไร
ไม่รู้เป็น อย่างไร ใจเจียนบ้า
น้ำในตา รินหลั่ง แม้นั่งฉย
จะน้อยใจ ใครเล่า ก็เปล่าเลย
โอ้อกเอ๋ย อ่อนแอ แย่เหลือเกิน
แค่หัวใจ พลัดพราก จากไปแล้ว
หมดสิ้นแวว ความฝัน พลันห่างเหิน
มันไม่ใช่ เรื่องแปลก แยกทางเดิน
พร้อมเผชิญ เพราะทำใจ ไว้ตั้งนาน
เพียงนั่งเหม่อ มองรูปถ่าย ในวันก่อน
ขอบตาร้อน ผะผ่าว กลับร้าวฉาน
รู้แก่ใจ ในสัมพันธ์ นั้นไม่นาน
คิดว่าผ่าน ไปแล้ว ไม่แคล้วจำ
ไม่นึกเลย วันนี้ ไม่มีเขา
ตัวของเรา รู้สึก ลึกถลำ
เหมือนถูกเข็ม เล่มน้อย คอยทิ่มตำ
มาตามย้ำ ไม่เว้นวาง กลางฤดี
ปาดน้ำตา หลั่งล้น จงทนไว้
เศร้าทำไม รันทด หมดศักดิ์ศรี
เขาคงพบ ทางใหม่ ได้สักที
พร้อมยอมพลี หทัย
1366
12
0
หน้าส่วนตัว
