ดึกดื่นค่ำคืนแห่งความเหงา ละอองดาว...ที่เคยร่วงพราวในใจ....ฉัน อยู่อยู่ อ่อนแสงฉับพลัน ร้าวราน แสงฝัน ที่เคยมี......... สาดแสงตรงนี้ก็เพียงรางราง แต่ใจร่อแร่แรมร้างไปตามวิธี ค้นหาแสงรักเอย..ที่ส่องสว่างยามรักมี แต่ตอนนี้แลลดร้างแล้วรักลาไกล คิดถึงสุดหัวใจคนึงหา หวง "รัก" จับใจชาน้ำตาลินไหล หนทาง...แห่งเวลาเจ้าเอย อย่าพรากเธอไป ขอ "รัก" กลับเป็นเช่นละอองฟ้าสอใส.........พร่างนภา
734
0
0
หน้าส่วนตัว
