แดดเช้า
ได้ยินเสียงความเงียบยะเยียบผ่าน
ผันตำนานสานสรรพสดับไหว
หวั่นโลกร้าวร้างโรยโหยดวงใจ
จิตสนั่นเพียงไร .. ไม่รู้เลย
ล่องลอยลู่สู่หนตำบลไกล
กลิ่นกรุ่นไออบคำร่ำเพียงเผย
เผลอผูกพันเพียงเสียงสำเนียงเอย
อกจะเฉยเสียงเงียบเหยียบย่างมา
หม่นภายในใจเงียบเยียบสะทก
ท้อเพียงยกย้ำคำคุ้นครองค่า
คราวหลังฝนคนทุกข์สุขล้นพา
เพียงเวลาเงียบย่างแตกต่างใจ
จุดประกายฉายเงียบเยียบเย็นนัก
นึกรู้จักเงียบงันวันหวั่นไหว
หวิวหว่างแว่วแล้วผ่านซ่านภายใน
นิ่งเพื่อให้เงียบซ่านแล้วผ่านปลิว
เปรยคำเงียบเปรียบเป็นเช่นเสียงคิด
ครู่สงัดเพียงนิดจิตยังหวิว
หวั่นสดับเสียงเงียบเทียบรอยริ้ว
รอลิ้มรสสิ่งไหวในโลกนี้.
940
7
0
หน้าส่วนตัว
