เพชรพรรณราย
กำเม็ดทรายค่อยคลายมือถือสัมผัส
สายลมพัดสะบัดปลิวพลิ้วเป็นสาย
ทรายล่วงหล่นคนยืนมองจ้องดูทราย
ร่วงเป็นสายคล้ายเม็ดฝนหล่นพร่ำพร่ำ
มองบนพื้นคลื่นซัดฝั่งยังชายหาด
คลื่นซัดสาดไม่ขาดเสียงสำเนียงร่ำ
ทรายไหวไหวไหลตามคลื่นในผืนน้ำ
เหมือนร่ายรำตามคำคลื่นเฝ้ายืนมอง
ดวงอาทิตย์สถิตฟ้าแจ่มจ้าแสง
ความร้องแรงแฝงรังสีที่ผันส่อง
ประเม็ดทรายชายหาดแห้งเมื่อแสงต้อง
เดินย่ำย่องต้องเร่งก้าวผ่าวผิวกาย
เมื่อน้ำหลากทรายมากมายก็หายลับ
หายไปจับกับน้ำฝนหล่นเป็นสาย
เกิดเป็นแอ่งแต่งชายหาดน้ำสาดทราย
น้ำแห้งหายทรายก็ปลิวลิ่วกับลม
หากชีวิตผิดหวังแม้ครั้งหนึ่ง
ให้มองซึ้งถึงเม็ด ทรายหมายสั่งสม
ปรับตัวเอง
1974
5
0
หน้าส่วนตัว
