ภูวดินทร์
ชายอินเดียผู้หนึ่งซึ่งทำงาน
สองปีผ่านทำงานคนรู้ทั่ว
วางหม้อดินใบใหญ่ใส่บ่าตัว
ที่ไหล่ขั้วข้างละใบใช้ตักน้ำ
หม้อใบหนึ่งซึ่งมีที่ร้อยร้าว
ใบสองเล่าน่าชมสมบูรณ์ล้ำ
บรรจุน้ำจากลำธารเป็นประจำ
ตามถ้อยคำของนายให้ทุกวาร
หม้อใบสวยยิ้มรื่นแช่มชื่นนัก
ดังคิกคักทักทายหม้อร้าวราน
หมดสภาพตราบน้ำจะถึงบ้าน
นายใช้งานน้ำน้อยด้อยเต็มที
หม้อดินร้าวผ่าวใจในตนนัก
รู้สึกหนักซ้ำนักปักอกรี่
ให้น้อยเนื้อต่ำใจในความดี
ไม่เต็มที่รับใช้ให้เจ้านาย
ตัดสินใจเอื้อนเอ่ยกับคนหาบ
ให้รับทราบคราบทุกข์ระทมหมาย
สองปีผ่านงานน้ำให้ละอาย
ให้ท่านได้เพียงครึ่งไม่ถึงเต็ม
คนหาบน้ำชี้ไปให้สังเกต
ได้บอกเหตุดอ
1987
17
0
หน้าส่วนตัว
