อักษราสังคีตนิติ์
มองดวงดาวพราวระยับจับฟากฟ้า
ดาวเจ้าสวยสะดุดตาให้ข้าหมาย
ประกายพริบพะพร่างพราวแพรวพราย
ส่องแสงฉายนวลสว่างยังผู้คน
ข้าเพียงปองครองดาวที่พราวเพริศ
ขอเพียงหนึ่งดวงเถิดเพียงสักหน
เฝ้าเพียงเพ้อขอดาวคราวใจจน
ข้าเพียงคนไม่อาจมองครองดารา
แหงนหน้ามองดาราบนฟ้าไกล
เอื้อมมือไปตามใจจะไขว่คว้า
สัมผัสผิวเพียงแสงแห่งดารา
สุดแรงล้าคว้าไขว่ไว้ครอบครอง
สุดขอร้องมองดาวเจ้าไกลลิบ
ดาวกระพริบยิ้มเยาะหยิ่งผยอง
หมดกำลังทรุดนั่งไม่หวังมอง
หมดแรงปองแล้วดาราข้าเพียงดิน
สายลมอ่อนพัดพายพลิกใบหญ้า
หยาดน้ำค้างร่วงมาสู่ก้อนหิน
ไอชีวิตกลิ่นฉ่ำล้ำรวยริน
สัมผัสดินกลิ่นระรวยได้ด้วยมือ
บนท้องฟ้าดวงดาวพ
1306
3
0
หน้าส่วนตัว
