ketana
ผิดที่ฉันหลงละเมอทำเซ่อซ่า
คิดเองว่าเราสองจะครองมั่น
เพียงมีเราเคียงคู่อยู่ด้วยกัน
ที่แท้ฉันนั้นเก้อเพ้อคนเดียว
ผิดที่ฉันฝันไปเกินใจคิด
ห้วงแห่งจิตถลำไปไม่เฉลียว
ประมาทเองไม่รู้สึกนึกแล้วเชียว
ต้องเปล่าเปลี่ยวเงียบเหงาเข้ากับตัว
ผิดที่ฉันไม่ตักน้ำใส่กะโหลก
ลืมชะโงกส่องเงาดูเงาหัว
ไม่หล่อเหลาซ้ำหน้าตายังน่ากลัว
เพราะรูปชั่วตัวดำต้องจำทน
ผิดที่ฉันค่นแค้นแสนลำบาก
มันทุกข์ยากอัตคัตดูขัดสน
ก็มีเพียงเท่านั้นฉันมันจน
จึงต้องหม่นมัวหมองนองน้ำตา
ผิดที่ฉันพลั้งเผลอทะเยอทะยาน
ทำห้าวหาญใจเพชรเด็ดดอกฟ้า
หมายแอบอิงน้าวกิ่งโน้มลงมา
สมน้ำหน้าหมาวัดไม่หัดเจียม
1192
1
0
หน้าส่วนตัว
