อยากถามใจตัวเองหวั่นเกรงไหม เศร้าเสียใจหลายปีมากี่หน ที่อกหักชอกช้ำยอมจำนน ความหมองหม่นเงียบเหงาเท่าใดพอ กี่น้ำตาหลั่งไหลในหัวอก เคยสะทกสะท้านกันไหมหนอ กี่วันคืนเคว้งคว้างตั้งตารอ กี่คำพ้อพูดพร่ำเคยคร่ำครวญ จะอีกสักกี่ครั้งต้องนั่งเหม่อ เหมือนละเมอเพราะฝันคอยผันผวน ทั้งสุขเศร้าถมเทจึงเรรวน จิตปั่นป่วนไหวหวั่นเมื่อวันวาน เสียงหัวใจตอบคำถามได้ความว่า ถึงเจ็บปร่ามิอยากให้ใครสงสาร เพราะชาชินความท้อที่ทรมาน เรื่องร้าวรานอดสูมันอยู่ตัว