กระถางดอกไม้
กระ ลาแล้วจำใจ...........จรจาก
ถาง จำพรากจากลา.........อาสัญ
ดอก รักร่วงหล่นพื้น...........มิพัน ผูกเอย
ไม้ เจ้าเอยจำห่าง..............รักจาง จากลา
กล่าวอำลา ลาก่อน รักในฝัน
คงสักวัน สูญสิ้น เป็นผุยผง
จะมิลืม น้อยนิด จิตบรรจง
นุชนง จำจด อยู่ข้างใน
ที่เคยรัก เคยห่วง ให้สูญสาบ
มโนภาพ ลางเลือน ให้จางหาย
เคยยอกเย้า กระเซ้าเล่น อยู่มิวาย
ก็กลับกลาย เลือนลาง ไปต่อตา
มาครานี้ ขอจาก ด้วยใจรัก
จูบที่พักตร์ ด้วยรัก เป็นอักษร
กอดแนบอก หัวใจ ยิ่งร้าวรอน
อรชร จะลืมรัก ได้อย่างไร
แต่คนเรา ทางเดิน ที่แตกต่าง
ความไกลห่าง นำพา ให้ใจหาย
ต่างคนมี ทางเดิน ดำเนินไป
มิอาจให้ บรรจ
1411
3
0
หน้าส่วนตัว
