บพิตร
ฉันเดินกลางทุ่งกว้าง
สองข้างทางช่างสดใส
สายลมพลิ้วโบกไกว
มวลดอกไม้ไหวเอนโอน
ลู่ลมกระเพื่อมผืน
มิแข็งขืนเจ้าอ่อนโยน
ภู่ผึ้งบินเวียนวน
เป็นคู่ขวัญมิคืนคลาย
ฟ้าครามคู่เมฆขาว
น้ำใสพราวระรินสาย
คดเคี้ยวเลาะเลี้ยวลาย
ระริกร่าทั้งปลาปู
ต่างคนต่างยิ้มแย้ม
ไมตรีแง้มอย่างพรั่งพรู
อาทรเอื้อเอ็นดู
เป็นมิตรหมายไร้มารยา
ผ่านทุ่งมุ่งสู่เมือง
ความรุ่งเรืองนครา
ตึกรามงามตรึงตรา
มียวดยานไม่ลานลน
เรียงรายอย่างเรียบร้อย
ผู้นั่งคอยไม่สับสน
แย้มยิ้มแห่งผู้คน
คราวพบหน้าไม่ว่าใคร
ทักทายคล้ายคุ้นเคย
คำเอื้อนเอ่ยแสนสดใส
วาจามาจากใจ
ที่แบ่งปันมิผันแปร
หนุ่มสาวเด็กผู้ใหญ่
ต่างห่
1277
0
0
หน้าส่วนตัว
